Ήμουν στο νοσοκομείο. Όχι εγώ ασθενής – η μητέρα μου. Είχε κάνει μία εγχείρηση ρουτίνας, αλλά κάτι πήγε στραβά και έμεινε μέσα για παρακολούθηση. Εννέα μέρες. Εγώ ήμουν δίπλα της κάθε απόγευμα, μετά τη δουλειά. Τη δέκατη μέρα, η γιατρός είπε ότι μπορούμε να φύγουμε. Πήρα τη μητέρα μου, την πήγα σπίτι, την τακτοποίησα. Ήταν εξαντλημένη, αλλά χαμογελούσε. Κοιμήθηκε μέσα σε πέντε λεπτά.
Γύρισα στο δικό μου σπίτι αργά το βράδυ. Είχα αδειάσει εντελώς. Δεν είχα όρεξη για τίποτα. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή, αλλά δεν την κοιτούσα. Κοιτούσα το ταβάνι. Είχα μείνει πίσω στη δουλειά, είχα αφήσει λογαριασμούς απλήρωτους, είχα παρατήσει τον εαυτό μου. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήθελα λύσεις. Ήθελα διαφυγή. Άρπαξα το κινητό. Ήξερα ότι χρειαζόμουν κάτι να με τραβήξει έξω από το μυαλό μου, έστω για μία ώρα.
Θυμήθηκα ένα bookmark που είχα αποθηκεύσει μήνες πριν. Ένας φίλος μου το είχε στείλει γελώντας, λέγοντας «κοίτα τι βρήκα». Δεν το είχα ανοίξει ποτέ. Ήταν ένα λινκ για το Vavada Καζίνο Ελλάδα. Εκείνο το βράδυ, το άνοιξα. Η πλατφόρμα ήταν καθαρή, χωρίς πολλά φώτα, χωρίς φωνές. Μου άρεσε αυτό. Δεν ήμουν σε φάση να με εκνευρίζουν χρώματα και ήχοι. Διάλεξα ένα παιχνίδι με θέμα το διάστημα. Αστέρια, πύραυλοι, μαύρες τρύπες. Κάτι σαν ταξίδι. Αυτό ακριβώς χρειαζόμουν. Ένα ταξίδι.
Έβαλα 25 ευρώ. Τα είχα υπολογίσει ως «κόστος ηρεμίας». Δεν περίμενα τίποτα. Άρχισα να πατάω spin. Ο ρυθμός ήταν αργός, σχεδόν υπνωτικός. Κοιτούσα τα αστέρια να γυρίζουν. Σκεφτόμουν τη μητέρα μου, το νοσοκομείο, τις άγρυπνες νύχτες. Σε ένα σημείο, δεν ήξερα καν πόσα είχα κερδίσει ή χάσει. Απλά παρακολουθούσα. Μετά από 20 λεπτά, κοίταξα το ταμπλό. Είχα 37 ευρώ. Όχι άσχημα.
Τότε, το παιχνίδι μπήκε σε μία λειτουργία μπόνους. Η οθόνη έγινε μωβ και μαύρη. Εμφανίστηκαν τρεις πύραυλοι. Κάθε πύραυλος είχε έναν αριθμό. Ο πρώτος: 40. Ο δεύτερος: 90. Ο τρίτος: 160. Σύνολο 290 ευρώ. Δεν το πίστευα. Κάθισα όρθιος. Το κινητό μου έπεσε από το χέρι. Το ξαναπήρα. 290 ευρώ. Από 25. Μέσα σε 20 λεπτά. Ένιωσα μία παράξενη γαλήνη. Δεν ήταν απληστία. Ήταν σαν να μου έλεγε η τύχη: «Καλά έκανες που πρόσεχες τη μητέρα σου, πάρε αυτό».
Τράβηξα 270 ευρώ. Άφησα 20 μέσα. Την επόμενη μέρα, πλήρωσα δύο λογαριασμούς που είχαν μείνει πίσω. Δεν το είπα σε κανέναν. Ήταν το μικρό μου μυστικό. Η μητέρα μου έγινε καλά, άρχισε να περπατάει ξανά. Εγώ επέστρεψα στη δουλειά, αλλά με μια διαφορετική διάθεση. Είχα κερδίσει χρόνο. Οικονομικό και ψυχικό.
Μια εβδομάδα μετά, ξαναμπήκα. Αυτή τη φορά με 20 ευρώ, με όριο την μισή ώρα. Δοκίμασα μία ρουλέτα. Ποντάρισα μικρά, στα ζυγά. Μέσα σε 20 λεπτά, κέρδισα 55 ευρώ. Σταμάτησα στην ώρα μου. Την επόμενη φορά, έχασα 15. Δεν με πείραξε. Είχα ήδη μία μικρή περιουσία από την πρώτη νύχτα. Ό,τι έκανα μετά ήταν δευτερεύον.
Αργότερα, ένα βράδυ που ένιωθα μόνος, μπήκα πάλι. Αυτή τη φορά δοκίμασα κάτι διαφορετικό. Ένα τραπέζι μπλάκτζακ. Ο ντίλερ ήταν ένας νεαρός με γυαλιά, μιλούσε αγγλικά αλλά καταλάβαινε ελληνικά. Του είπα «καλησπέρα» και χαμογέλασε. Ήταν σαν να είχα βγει σε μπαρ, αλλά ήμουν στο σαλόνι μου. Κέρδισα τρία χέρια στη σειρά. Από 30 ευρώ έφτασα 85. Τράβηξα 70, άφησα 15. Όχι γιατί φοβόμουν. Αλλά επειδή είχα δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό μου: όταν κερδίζεις πάνω από 50, σταματάς.
Σήμερα, η μητέρα μου είναι υγιής. Κάθε Κυριακή τρώμε μαζί. Και κάθε φορά που πληρώνω κάποιον λογαριασμό που με άγχωνε, θυμάμαι εκείνη τη νύχτα. Το Vavada Καζίνο Ελλάδα (https://biostartup2022.com) δεν είναι μέρος της ζωής μου. Είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποίησα μία περίοδο που ήμουν κάτω. Και το χρησιμοποίησα σωστά. Μικρά ποσά, ξεκάθαρα όρια, και το πιο σημαντικό: ποτέ με λεφτά που προορίζονται για ανάγκες. Μόνο με περισσεύματα, μόνο με χρήματα που ήμουν διατεθειμένος να χάσω.
Αν έπρεπε να βγάλω ένα συμπέρασμα, δεν θα έλεγα «παίξε, κερδίζεις». Θα έλεγα: αν παίξεις, κάν'το σαν να παραγγέλνεις ένα ποτό. Το πληρώνεις, το απολαμβάνεις, και όταν τελειώσει, σηκώνεσαι και φεύγεις. Μην περιμένεις να γίνεις πλούσιος. Μην περιμένεις να σωθείς. Απλά περίμενε να περάσεις καλά. Κι αν έρθει ένα κέρδος, φεύγεις αμέσως. Αυτό έκανα εγώ. Και για αυτό, απόψε που γράφω αυτή την ιστορία, δεν έχω χάσει τίποτα. Ούτε λεφτά, ούτε ύπνο, ούτε αξιοπρέπεια. Μόνο κέρδισα μερικές ήσυχες νύχτες. Και για έναν άνθρωπο που είδε τη μητέρα του στο νοσοκομείο, αυτό είναι ήδη πολύ.